گمگشته

انگار ما گم گشته ایم
در این جهان چون قفس
اسم من و تو حک شده
در این شب بی هم‌نفس
رو تک درخت باغِ ما
یه زخم کهنه از تبر
قناری ها دلتنگِ هم
بی همصدا بی همسفر
ای بغض پاییزی بگو
کِی می روی از کوچه ها ؟
من خودِ بارانم،دگر
تو سمتِ چَشمانم نیا
ای ابرِ تیره تو بدان
روزهای روشن میرسد
برای غنچه های ما
فصل شکفتن میرسد
حالا فقط تو مانده ای
برای من تو ای رفیق
دست مرا محکم بگیر
تا رد شویم از لبِ تیغ
ما وارثان غم شدیم
از دلخوشی ها کم شدیم
من و تو زخم خوردیم ولی
برای هم مرهم شدیم
بیا دوباره رو کنیم
به جاده های سرنوشت
تو لحظه های بی کسی
از زندگی باید نوشت
ما درد مشترک شدیم
در این هیاهوی زمین
از ما فقط جز خاطره
چیزی نمی ماند،همین
حالا فقط تو مانده ای
برای من تو ای رفیق
دست مرا محکم بگیر
تا رد شویم از لبِ تیغ
ما وارثان غم شدیم
از دلخوشی ها کم شدیم
من و تو زخم خوردیم ولی
برای هم مرهم شدیم