مجنون

من غریب دریا نشسته اینجا، به انتظارت و بیقرارت
که باز آیی و رخ نمایی، بگو کجایی؟
تو بهانه ی من، موهای خیست روی شانه ی من
دو دست گرمت تو دستای من، تو آسمونا ستاره ی من
من سنگ صبور غمهاتم، من دل ناگرون چشمهاتم
من یه عابر و یه کوچه گردم
تو گرمی اوج این صدامی، تو خماری و غم چشامی
... باورم کن باورم کن ای همه سنگ صبور غصه هایم
تا تو باشی من همون رویاترین مجنون توی غصه هایت
ای تو شیرین من، همون فرهادم و فرهاد کوه بی صدایت!