دل خون

به زخم تیغ نامردان به خود خواهی بی دردان
زمین رنجور و بیمار از نمیبینم لبی خندان
همه سر در گریبانیم همه خاموش و نالانیم
به جرمی که نمیدانیم اسیره بنده هجرانیم
به این تکراره بیهوده چه وقت اندیشه باید کرد
چرا از خود نمیپرسیم چه راهی پیشه باید کرد

چراغ گفت و گو خاموش شب بی آرزو خاموش
غمی جانکاه و درد آور مرا بگرفته در آغوش
همه گلواژه ها زخمی لب نا گفته ها زخمی
حریم رابطه تاریک گل پیونده ما زخمی
چه میپرسی که من چونم نگو غم کرده افسونم
من از این ظلمت دنیا دلم بگرفته دلخونم

میان ماندن و رفتن غم نا گفته را گفتن
اسیره دست تردیدم به خاک افتاده امیدم
در این دنیایه دل مرده بهاره عاشقی مرده
به پیشانی این دنیا چرا داغ ابد خورده
به این تکرار بی هوده چه وقت اندیشه باید کرد
چرا از خود نمی پرسیم چه راهی پیشه باید کرد